Yazı Bahçesi #Mücadele

Bazı insanlar dışarıdan bakıldığında çok sıradan görünür; ama iç dünyalarında ne fırtınalarla savaştıklarını kimse bilmez.

Başarı, en çok da son denemeden sonra gelir. O son deneme, sadece pes etmeyenlerin yoluna çıkar.

Kendi kendine yetebilen insan sessizlikten korkmaz. Kalabalıklar içinde kendini kaybetmez, beklemez, dayanak aramaz. İç dünyası sağlamdır. Bir dostla sohbet edebilse sevinir, edemese içine döner ve orada da huzur bulur; çünkü bilir ki gerçek denge dış dünyadan değil, iç dünyadan başlar.

Belki de bu yüzden kimse fark etmiyor onun içindeki sessiz çığlığı. O güldüğünde, yüzünde yorgun bir tebessüm kalıyor. O konuştuğunda, sesi sanki uzaklardan geliyor; ama yine de kimse sormuyor: “Sen nasılsın?”

Peki sen neden bu kadar telaşlısın? Neden hep bir yerlere yetişmeye, hep bir şeyleri düzeltmeye çalışıyorsun? Belki de unuttun: Senin elinden gelen “her şeyi yapmak” değil, “elinden geleni yapmak.”

Bazen ekranı kapatmak, dünyayı daha net görmek için tek çaredir. Fark ettim ki kimse gerçek değil, sadece iyi filtrelenmiş. Kendi kabuğuma çekildim; çünkü kalabalıklar içinde kendimi kaybetmekten yoruldum. Bugün fark ettim: Gerçek ben, çevrimdışıydı.